گوشه ها

دو-سه هفته قبل دوستی لطف کرد و بولتن یکی از نمایشگاه های گرافیک اخیر را برایم آورد. دو نکته برای من خیلی جالب بود. اول اینکه تایپوگرافی شاید ۲۰ درصد وزن گرافیک جهان را تحمل کند و بقیه آن بر دوش تصویرسازی و عکاسی است. نکته دوم هم که مایه تعجبم شد این بود که بدون آنکه به زیر نویس آثار نگاه کنم و بدون اینکه در کاری دقیق شوم که حتی بتوانم نوشته اش را تشخصی دهم به چه زبانی است در میان انبوه کارها توانستم تشخصی دهم طراحش باید یک ایرانی باشد! نه به خاطر عناصر سنتی! اتفاقآ آثار ایرانی ها فاقد عنصر های شناخته شده سنتی بود و نه به خاطر تایپوگرافی مثلآ! به خاطر عدم استفاده درست از رنگ و تنوع رنگی پایین آثار آنها ! چیزی که جریان های هنر خارج از ایران را بیش از هر چیز دیگری من را شیفته خودش کرده وجود رنگ است !  استفاده درست و به جایی که هنرمندان فرنگی از رنگ می کنند زمین تا آسمان با نوع استفاده ما-آرتیست های ایرانی با رنگ فرق دارد. شاید بتوانیم علت نزدیکی فرم های تصویری را در هنر ایران به فرم های سنتی و گاهی عربی به مثلآ سنت گذشتگان و لزوم پاسداری از میراث گذشته برای بیان معاصر آثار خود عنوان کنیم اما برای یافتن دلیل بی سوادی خود در استفاده درست از رنگ باید جای دیگری دنبالش بگردیم !

Sanna Annukka آرتیستی است که اول از همه رنگ های آثارش توجه شما را جلب می کند و بعد فرم ها و بعد شاید موضوع کار. چیزی که باعث محبوبیت و معروفیت او در امروز شده است انجام سفارشی گرافیکی برای گروه موسیقی Keane برای آلبوم Under the Iron Sea در سال ۲۰۰۶ است. از طراحی روی جلد و کتابچه آلبوم اصلی و سینگل ها تا بیلبورد های تبلیغاتی و حتی سالن کنفرانس خبری آنها را یک تنه و با تکیه بر قدرتش در رنگ و فرم شناسی انجام داده است حتا در تیراژهای اختصاصی و محدود آلبوم باز هم طراحی ها فرق کرده اند فرم ها رنگ هایی جدیدتری را خلق کرده. با این حال او خودش را یک تصویرگر و Print Maker می نامد تا یک طراح گرافیک. آثار دیگری که از او تا به امروز دیدم آنقدر در که در فرم های کلی ساده هستند در دیتیل ها به هیچ وجه ساده نیستند. او از معدود آرتیست هایی است که در یک کلام شیفته آثارش هستم و از تجربه های متوعش که روز به روز در حال زیادتر شدن هستند لذت می برم. به سایتش سری بزنید و کمی بیشتر از آثارش بیینید

بعضی وقت ها که مشغول خوردن پیتزا هستم در گوشه و کنار ذهنم جایی را هم برای قدردانی از ایتالیایی ها خالی می کنم که این غذای معرکه را به دنیا عرضه کردند،  البته که  در هر کشوری این غذا به شیوه خاصی تولید و خورده می شود که ربطی به اصل جنس ایتالیایی اش ندارد ! شاید تا ده سال قبل اسم کشور ایسلند را هم نشنیده بودم. نه در کتاب های جغیرافیای دبستان و نه راهنمایی اسمی از این کشور سرد نشنیده بودم. امروز هم با وجود اینکه به موقعیت جغرافیایی این نقطه سرد در زمین آگاهم باز هم چیز زیادی از آداب و رسوم مردمش نمی دانم. فقط می دانم مردمشان زیادی به فکر محیط زیست هستند و هنرمندان فوق العاده ای را به دنیا شناسانده اند.

در شاخه گرافیک و تصویرسازی Siggi Eggertsson یکی از نام های تازه شناخته شده ایسلندی است که او را نیز یک سالی است زیر نظر دارم  و تقریبآ در دنیا سرگردان است! از ایسند و نیویورک و لندن . . . او هم خودش را تصویرساز می داند و هم طراح گرافیک و از گفتن آن هیچ ترسی ندارد ! فکر نمی کنم او درگیر تفکر سنتی ” تصویگر بودن ” و یا ” طراح گرفیک بودن ” شده باشد. کارهایی را که از او تا امروز دیدم شاخه های فراوانی را در بر می گیرند. از طراحی جلد سی-دی و پوستر تا طراحی ویترین مغازه های کوچک و فروشگاه های بزرگ و دیزاین سالن های کنفرانس. عناصر تزیینی آثارش به قدری ساده و در عین حال پیچیده هستند که شاید به او کمی حسودی کنیم ( کنم )! او هر چیزی که باعث تازگی آثارش شود را با لحجه خودش بیان می کند، حتا در یکی از کارهایش برای طراحی ویترین یک فروشگاه از نوشته فارسی که عنوان ” ایسلند ” را دارد  به شیوه خودش هم استفاده کرده، فقط برای تزیین !

او هم طراح خوبی است، هم تصویرگر خوب و با تکنیکی است و هم دیزاینر خوبی . از نظر شخص من او یک نکته مثبت دیگر هم دارد : او ذهنش را درگیر چگونگی شناساندن فرنگ ایسلند به مردم جهان نمی کند و فقط و فقط کارش را انجام می دهد و به همین خاطر است سفارش دهندگان او آنقدر زیاد و متنوعند که به قولی ” فاز از سر آدم می پره “. با او بیشتر از من آشنا شوید: کلیک کنید